காலங்கள் நம்மை கடத்தும் போதும்

நினைவுகளை மட்டும் விட்டு செல்கிறது

தடமாக

காதல்

உயிர் என்னும் காணிக்கை செலுத்தி

வலி என்னும் விரதம் இருந்தும்

கிடைக்காத வரமாய்

---உன் காதல்

இமைகள் இரண்டும் காதல் கொண்டு

இனணயும் வேளையில்

எங்கிருந்தோ வந்துவிடுகிறது

முதல் காதல் தோல்வியின் வலி

இமைகள் மீது பொறாமை கொண்டு அவற்றை

பிரித்தே வைக்கின்றேன்

இரவு முழுவதும்

இனி வேண்டாம்

உன் காதல் விளையாட்டுக்கு நான் அடிமை அல்ல

உந்தன் நாடகம் இனி வேண்டாம்

சொல்லால் அடித்த பின் ஏன் இந்த காதல்

முதன்முறை உனர்ந்தேன் காதலின் மரணம்

காதல்

நடக்கும் பாதையின் தூரம் அறியாமல்

சிரிப்பின் காரணம் என்ன என்று யோசிக்காமல்

எங்கே போகிறோம் என்பது கூட தெரியாமல்

அந்த மாலையின் மழை சாரலில்

உன் கைகளை பிடித்து

கதைகளை பேசிக்

காற்றோடு கரைந்த நேரங்ளை

நினைத்து பார்க்கையில் ஏற்படும்

சிலிர்பினை பகிர்ந்து கொள்வதற்காவது வேண்டும்

“உன் காதல்”

தொலைந்து போனதில் கூட

மகிழ்ச்சி

நான் தொலைந்த இடம்

நீ

என்பதால்

என்னிடம் இருந்து உன் காதலை பரித்து சென்ற நீ

உன் நினைவுகளை மட்டும் ஏன் விட்டு சென்றாய்?

என் முதல் பயணம்

உன்னை தேடி

உன் நினைவுகளை சுமந்து..

உன் காதலை மீட்க அல்ல

உன் நினைவை கொடுத்து

என்னை மீட்க

என் அடுத்த பயணமும் தேடலாகி போனது

தேடப்படுவது

நீ எங்கேயோ தொலைத்து விட்ட

என்னை!